you may say that i am a dreamer, but...

Nonsens

Bo zaczęło się od robaka. Pojawił się na szybie nagle i z chrobotem jak spadający płatek kukurydziany. Pojawił się tuż nad wielką, brzydką plamą. Siedział bezczelnie wpatrując się w czyjąś głowę na biurku.
- Co jest? Co tak leżysz? – pyta
- A nic, a musi coś być? Nie twój interes – odpowiada głowa– leżę bo leżę, tak jak ty siedzisz na szybie pokrako chitynowa.
- To leż dalej, a ja posiedzę.
- A siedź sobie. Nic mnie nie obchodzisz.
- Ale ty mnie tak, a wiesz dlaczego? Bo co prawda jestem brzydkim robalem ale i tak jestem bardziej ludzki niż ty, człowieku. Ty myślisz tylko o tym, jak położyć łeb żeby tak twardo nie było. Będzie twardo bo to decha, ale do twojej mózgownicy i tak to nie dociera. Patrzysz na mnie i widzisz ohydnego robala, szkodnika, którego można bezkarnie zabić, tylko dlatego, że ma inne, brzydkie i małe ciało. I nawet przez myśl ci nie przyjdzie, że kiedyś było piękne jak twoje, delikatne, różowe, jednak moje Człowieczeństwo wtedy nie istniało. Siedział we mnie robal, myślący tylko o tym, by wygodnie sobie gdzieś posiedzieć, popatrzeć, pożreć , postukać. I ciało dostosowało się do Wnętrza. I kiedy robal przeniósł się na Zewnętrze, wewnątrz do głosu zaczęło dochodzić nowo narodzone Człowieczeństwo, które w końcu objęło wewnątrz dyktaturę, krwawo rozprawiło się z resztkami tego robala ale tylko w Wewnętrzu. Na Zewnętrzu jest już za późno - dlatego właśnie siedzę, wpatruję się w ciebie bezczelnie brzydkim okiem i próbuję zasiać w tobie odrobinę człowieka. Łapiesz? Takie odkupienie win.
- ?
- O Jezus kur** ja pier****. I co, od nowa mam gadać?
I wytrzeszczył robal te swoje dziwne oko niedowierzenia bo zobaczył. Ale… czy uwierzył w to co zobaczył? Nie wiem… Dostał starym numerem gazety. I teraz, obok wielkiej brzydkiej plamy, jest jeszcze jedna – wielka, smutna plama człowieczeństwa z wytrzeszczonym, wstrętnym okiem, w którym odbija się to, co robal zobaczył - narzędzie zbrodni, czyli czarno –biała gazeta.