you may say that i am a dreamer, but...

Ludzie czują się naprawdę braćmi tylko wtedy, gdy słyszą się nawzajem w ciszy rzeczy poprzez samotność.
Samuel Butler

Liczę sama na siebie, żyję sama dla siebie. Przytulam się własnymi ramionami, głaszczę własnymi dłońmi i myślę o sobie jak o innej osobie. To nie jest egoizm, to jest samotność.

Żyję wśród ludzi, którzy codziennie się do mnie uśmiechają. Nawet nie zastanawiam się co wtedy myślą. Wiem. Jakiekolwiek myśli zaistnieją wtedy w ich głowach nie dotyczą mnie. Ten uśmiech, który pojawia się na ich twarzach jest tylko fizyczny – zwykłe uniesienie kącików ust. Taki odruch w stronę znajomej twarzy, ewentualnie reakcja na zabawne, proste słowa.

Prawdziwych uśmiechów dla mnie widziałam tylko kilka - na twarzy tych najbliższych, którzy jednak nie potrafią w pełni zapełnić pustki w mojej duszy.
Prawdziwy uśmiech rozpromienia umysł. Prawdziwy uśmiech jest w oczach. Ten prawdziwy uśmiech nie musi być potwierdzany słowami „stęskniłam się”, czy „jak ja cię lubię”.

Samotność jest podła. Zmusza słabych ludzi do zachowywania się jak bezdomne, wygłodniałe psy, które przyczepiają się do każdego, kto rzuci im resztki. I są chociaż trochę szczęśliwi – cierpi tylko honor. Natomiast ludzie silni tych resztek nie tkną. Wiedzą, że zasługują na coś lepszego, na całość. Prędzej polegną niż schylą się z wyrazem wdzięczności po resztkę uczuć. Idą sami, samotni, zdani tylko na siebie i może na kilka tabletek poprawiających chęć życia. Muszą nauczyć się życia w samotności, albo polegną w walce zwanej życiem.